W dniu dzisiejszym Kościół obchodzi wspomnienie Matki Bożej z Góry Karmel, zwanej popularnie także Matką Bożą Szkaplerzną. Jest to zatem szczególne święto tych wszystkich, którzy noszą ten szczególny znak duchowości maryjnej jakim jest szkaplerz.


Szkaplerz karmelitański NMP z Góry Karmel jest ściśle związany z historią i duchowością Zakonu Karmelitańskiego. Według tradycji Matka Boża objawiła się św. Szymonowi Stock, Generałowi Zakonu Karmelitańskiego w nocy z 15 na 16 lipca 1251 r. i powiedziała: Przyjmij, najmilszy synu, Szkaplerz twojego Zakonu. Kto w nim umrze nie dozna ognia piekielnego. Przywileje i łaski Szkaplerza św. były potwierdzone wielokrotnie przez papieży. Potwierdzili je: Klemens VII (bullą z dnia 12 sierpnia 1530 r.), Pius V, Grzegorz XIII, Paweł V, Klemens X, a nabożeństwo szkaplerzne polecali wiernym: Pius XI, Pius XII (1951), Paweł VI, Jan Paweł II (2001).

Duchowość szkaplerzna od wczesnego dzieciństwa była bliska Karolowi Wojtyle, w książce Dar i tajemnica pisał:

Ja też zapisałem się do szkaplerza mając chyba 10 lat i do dzisiaj ten szkaplerz noszę.

 

DSCF4462 IMGP7084

 

Przyjmuje się, że Karol Wojtyła uroczyście przyjął szkaplerz we wspomnienie Matki Bożej z Góry Karmel 16 lipca 1930 roku w kościele karmelitów bosych w Wadowicach.

W dorosłym życiu Karola Wojtyły ważne miejsce odgrywał klasztor karmelitów bosych w Czernej, gdzie znajduje się Sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej. Młody kleryk, a później ksiądz Wojtyła pielgrzymował tam wielokrotnie szukając miejsca na kontemplację i ciszy.

 

Na obozie wojskowym

 

Jako papież w 2001 roku napisał List apostolski z okazji 750-lecia szkaplerza świętego (1251-2001) w liście pisał m.in.:

W znaku Szkaplerza zawiera się sugestywna synteza maryjnej duchowości, która ożywia pobożność ludzi wierzących, pobudzając ich wrażliwość na pełną miłości obecność Maryi Panny Matki w ich życiu. Szkaplerz w istocie jest "habitem". Ten, kto go przyjmuje, zostaje włączony lub stowarzyszony w mniej lub więcej ścisłym stopniu z Zakonem Karmelu, poświęconym służbie Matki Najświętszej dla dobra całego Kościoła (por. Formuła nałożenia Szkaplerza: Obrzęd błogosławieństwa i nałożenia Szkaplerza zatwierdzony przez Kongregacje Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów 5 stycznia 1996 r.). Ten, kto przywdziewa Szkaplerz, zostaje wprowadzony do ziemi Karmelu, aby "spożywać jej owoce i jej zasoby" (por. Jr 2, 7) oraz doświadczać słodkiej i macierzyńskiej obecności Maryi w codziennym trudzie, by wewnętrznie się przyoblekać w Jezusa Chrystusa i ukazywać Jego życie w samym sobie dla dobra Kościoła i całej ludzkości (por. Formuła nałożenia Szkaplerza).

Znak Szkaplerza przywołuje zatem dwie prawdy: jedna z nich mówi o ustawicznej opiece Najświętszej Maryi Panny, i to nie tylko na drodze życia, ale także w chwili przejścia ku pełni wiecznej chwały; druga to świadomość, że nabożeństwo do Niej nie może ograniczać się tylko do modlitw i hołdów składanych Jej przy określonych okazjach, ale powinna stanowić "habit", czyli nadawać stały kierunek chrześcijańskiemu postępowaniu, opartemu na modlitwie i życiu wewnętrznym poprzez częste przystępowanie do sakramentów i konkretne uczynki miłosierne co do ciała i co do duszy. W ten sposób Szkaplerz staje się znakiem "przymierza" i wzajemnej komunii pomiędzy Maryją i wiernymi: wyraża bowiem w sposób konkretny dar, jaki na krzyżu Jezus uczynił Janowi, a przez niego nam wszystkim, ze swojej Matki, oraz przypomina o powierzeniu umiłowanego apostoła i nas Tej, którą ustanowił nasza Matką duchową.

 

Więcej o szkaplerzu karmelitańskim 

Zapraszamy także do wirtualnego spaceru po Sanktuarium w Czernej w ramach realizowanego przez IDMJP2 projektu wirtualnego zwiedzania miejsc związanych ze św. Janem Pawłem II w „Małopolska – tu wszystko się zaczęło”

Newsletter

Zapisz się
do góry